// Drogi czytelniku. Od dłuższego czasu nosiłem się z zamiarem zebrania w jednym miejscu informacji omawiających przyczyny (a przynajmniej niektóre, bo sił działających ku temu celowi było wiele) wybuchu II WŚ (w Europie). Cóż, najczęściej brak czasu odsuwał to coraz dalej w przyszłość. Ale, kiedy na blogu działającym pod hasłem „Prawda zawsze zwycięża” spotkałem się z ewidentnym, z premedytacją, zakłamywaniem rzeczywistości (historii) przez prowadzącego ten blog (a także zbanowaniem za niewygodne – dla prowadzącego blog – informacje) – zdecydowałem się przysiąść do tematu.
Złożoność stosunków i zależności Hitler – Stalin w latach 23-40/41 XX wieku jest tak wielowarstwowa że, aby omówić w miarę klarownie choć najważniejsze elementy, nie da rady zmieścić ich w jednej części. Stąd zdecydowałem się podzielić opracowanie, w miarę możliwości, zakresowo (tematycznie).
Poniższe „opracowanie”, jak i następne części, bardzo proszę traktować jako jedynie zbiór dostępnych faktów z różnych źródeł, zebranych ku pamięci. Absolutnie nie roszczę sobie do tego „opracowania” żadnych praw autorskich a najważniejsze materiały z których korzystałem ujęte są w Przypisach (niemniej proszę pamiętać że ew. prawa autorskie należą się autorom pozycji ujętych w Przypisach). Z konieczności prezentowane „opracowanie” przedstawia fakty w sposób możliwie skrótowy, sygnalny. Aby posiąść satysfakcjonującą wiedzę w temacie niewątpliwie należałoby poświęcić nieco czasu na zapoznanie się z dostępnymi materiałami. Wszystkich zainteresowanych tematyką zachęcam do poszukiwania własnych źródeł oraz do zapoznania się z materiałami opracowanymi przez panów Marka Sołonina w publikacjach związanych z tematyką czerwca 1941 oraz Wiktora Suworowa (właśc. Władimir Bogdanowicz Riezun) w publikacjach z serii „Lodołamacz”. Niewątpliwie ich książki można potraktować jako punkt wyjścia do własnych przemyśleń …

PS. Zbliża się kolejna rocznica zakończenia II WŚ, ale nie była ona jakimkolwiek bodźcem w moim działaniu. Do omawianych tu kwestii staram się zachować dystans, raczej spojrzenie z perspektywy lat które upłynęły od tamtego czasu. Niemniej, są to fakty które przez tyle lat przed nami ukrywano…

PPS. Bardzo proszę zwrócić uwagę na dokument który znajdziesz, drogi czytelniku, na końcu tej części. To ukrywany przez dziesięciolecia a odnaleziony przez rosyjskiego historyka „Tekst przemówienia Józefa Stalina na posiedzeniu Biura Politycznego KC WKP(b) 19 sierpnia 1939 roku”. Sam on wystarczyłby do rozważań nad tym co legło u podstaw wybuchu II WŚ.

PPPS. Drogi czytelniku, jeśli dysponujesz materiałami (informacjami) które twoim zdaniem pasowałyby merytorycznie do zakresu niniejszego „opracowania” bardzo proszę o udostępnienie ich (do wykorzystania) np. poprzez email kontaktowy z powitalnej strony mojego bloga. Dziękuję.

2 kwietnia 2015

Stalin i Hitler – przegrana wojna (cz.1) – Korzenie

Po I wojnie światowej na mocy Traktatu Wersalskiego Niemcy utraciły prawo do posiadania silnej armii i ofensywnego uzbrojenia: czołgów, lotnictwa bojowego, ciężkiej artylerii i okrętów podwodnych. Niemieccy dowódcy, pozbawieni możliwości prowadzenia ćwiczeń ofensywnych na terytorium Republiki Weimarskiej, mogli je kontynuować, dzięki traktatowi z Rapallo (1922 r.), na poligonach w… Rosji Sowieckiej. Stalin udostępnił im sale wykładowe, poligony, strzelnice. Nie zabrakło objętego embargiem sprzętu: czołgów, samolotów i artylerii. Na rozkaz Stalina wyższa kadra oficerska Reichswehry uzyskała dostęp do radzieckich fabryk zbrojeniowych, w szczególności zakładów produkujących czołgi. Stalin nie szczędził środków na
odbudowę niemieckiej potęgi militarnej bo wierzył, że przyszły konflikt obejmie Europę, a nie przyjazny Niemcom Związek Radziecki.
Zwieńczeniem tej polityki stał się pakt Ribbentrop-Mołotow, zawarty w sierpniu 1939 roku. Gwarantował on Hitlerowi całkowitą swobodę działania w Europie, co było równoznaczne z zaproszeniem do agresji. (1)

Leninowska wizja świata

Jeszcze nim Hitler został kanclerzem Rzeszy, radzieccy przywódcy nadali mu tajny tytuł – „Lodołamacz Rewolucji”. „Lodołamacz Rewolucji” miał bezwiednie oczyścić drogę dla światowego komunizmu; rozbijając zachodnie demokracje miał przy okazji osłabić i rozproszyć własne siły. W odróżnieniu od Hitlera Stalin rozumiał, że szansę na wygranie wojny ma ten, kto przystąpi do niej ostatni. Czekał na moment „kiedy kapitaliści pokłócą się między sobą”.

Marks i Engels przepowiadali wojnę światową i długotrwałe konflikty międzynarodowe, które „potrwają 15, 20, 50 lat”. Taka perspektywa bynajmniej nie przerażała autorów „Manifestu komunistycznego”. Nie wzywali proletariatu, by zapobiegał wojnom. Przeciwnie, uważali, że przyszły konflikt globalny jest bardzo pożądany. Wojna jest zarodkiem rewolucji, wojna światowa jest zarodkiem rewolucji światowej. Engels tłumaczył, że jej bezpośrednim skutkiem będzie „powszechny głód i powstanie warunków dla ostatecznego zwycięstwa klasy robotniczej”.

W 1919 roku stało się jasne, że wojna światowa nie spowodowała światowej rewolucji. Należało więc, za radą Trockiego, przejść do rewolucji permanentnej, uderzając w najsłabsze ogniwa wolnego świata – i przygotowując równocześnie II wojnę światową, która miałaby wreszcie przynieść ostateczne „wyzwolenie”. W grudniu l92O roku, na krótko przed wprowadzeniem NEP-u, Lenin oznajmia bez ogródek: „Nowa wojna, taka sama jak I wojna światowa, jest nieunikniona”. Stwierdza też: „Wyszliśmy z jednego etapu wojen, musimy szykować się do następnego”.

W 1922 roku utworzono Związek Socjatystycznych Republik Radzieckich. Miał to być decydujący krok na drodze ku Radzieckiej Socjalistycznej Republice Światowej. Początkowo ZSRR tworzyły zaledwie cztery republiki. Deklaracja o powstaniu państwa załadała stopniowe zwiększanie ich liczby, aż Związek obejmie całą planetę. Było to de facto, otwarte i jednoznaczne wypowiedzenie wojny całej reszcie świata.

Związek Radziecki musiał ogarnąć cały świat, ponieważ nie mógł graniczyć z normalnymi państwami. Ratunku dla komunizmu można było szukać jedynie w jego rozprzestrzenieniu się na cały świat, w unicestwieniu normalnego życia w pozostałych krajach, tak by nie istniało państwo, o którym obywatel radziecki mógłby marzyć, w którym mógłby się schronić. Za granicami Związku Radzieckiego należało zdławić wszelkie obce, niesowieckie formy organizacji społecznej. Trzeba było zaprowadzić komunizm wszędzie, żeby – kiedy już przeminie kilka pokoleń – ludzie zapomnieli, że możliwe są inne formy egzystencji. Oto dlaczego druga wojna światowa była dla Związku Radzieckiego upragniona, konieczna i niezbędna. Stalin traktował ją jako etap w walce o ustanowienie komunizmu na całym świecie. Objęcie bowiem systemem komunistycznym ludzkości nie było kaprysem Stalina ani przejawem terytorialnej ekspansji imperium rosyjskiego, nie było ideologią lecz zaciętą walką o przetrwanie. Lenin bezustannie podkreślał, że rozszerzanie się terytorialne jest warunkiem przetrwania komunizmu. Jeśli ten warunek nie zostanie spełniony – zginiemy. Dlatego też Lenin, przejąłwszy władzę w jednym kraju, powołał Komintern – Międzynarodówkę Komunistyczną – sztab rewolucji światowej i potężną organizację szpiegowsko-terrorystyczną która miała swoje agendy na całym świecie. Zwycięstwem w drugiej wojnie światowej – w pojęciu Lenina i Stalina – byłoby zagarnięcie co najmniej całych Niemiec, Francji, Włoch, Hiszpanli i ich kolonii. Tak się jednak nie stało. I zaczał się proces rozkładu, który przywiódł radziecki komunizm do nieuniknionego krachu.

Jeśli rewolucyjna burza u Europie ma się rozpocząć z jakiejkolwiek strony, to właśnie od strony Niemiec […] zwycięstwo rewolucji w Niemczech to zapewnienie zwycięstwa rewolucji międzynarodowej.
J. Stalin (2)

Droga Stalina

Według Marksa i Lenina wojna miała przyśpieszyć i ułatwić procesy rewolucyjne. Wojna wyostrza sprzeczności, niszczy gospodarkę, zbliża narody i państwa do fatatnej granicy, po przekroczenlu której załamują się wszelkie konwencje kierujące normalnym życiem. Nic więc dziwmego, że w kwestii wojny i pokoju Stalin zajął pryncypialne stanowisko: należy bez pardonu zwalczać socjaldemokratów i pacyfistów, którzy odciągają proletariat od rewolucji i wojny. 7 listopada 1927 Stalin rzucił hasło: „Nie podobna skończyć z kapitalizmem nie skończywszy z socjaldemokratyzmem w ruchu robotniczym”. (3)

W 1927 roku Stalin przewiduje dojście faszystów do władzy i uznaje to za pożądane: „Właśnie to, że rządy kapitalistyczne faszyzują się, właśnie ten fakt prowadzi do zaostrzenia się sytuacji wewnętrznej w krajach kapitalistycznych oraz do rewolucyjnych wystąpień robotników”. (4)

I Stalin udziela faszystom swojego poparcia. Jego wierni poplecznicy, na przykład członek Politbiura niemieckiej kompartii Hermann Remmele, otwarcie popierają nazistów walczących o władzę. Stalin odegrał ogromną rolę w przejęciu przez niemieckich faszystów steru rządów.

Bez Stalina nie byłoby Hitlera, nie byłoby Gestapo!
Lew Trocki, 1936 (5)

Przenikliwości Trockiego i jego głębokiej znajomości tematu dowodzi jeszcze jedna jego uwaga z listopada 1938 roku: „Stalin ostatecznie rozwiązał ręce zarówno Hitlerowi jak jego przeciwnikom i popchnął Europę ku wojnie”. Te słowa zostały wypowiedziane w czasie gdy Chamberlain uważał, że wojny nie będzie, Mussolini kreował się na gołąbka pokoju, a Hitler jeszcze nie wydał dyrektywy o napaści na Polskę ani na Francję. Cała Europa odetchnęła z ulgą, wierząc, że wojny nie będzie. Tymczasem Trocki już wtedy wiedział, że konflikt zbliża się nieuchronnie i kto ponosi za to odpowiedzialność. (6)

Tymczasem 21 czerwca 1939 Trocki napisał: „ZSRR całą swoją potęgą zbliży się do granicy Niemiec w momencie, gdy III Rzesza będzie uwikłana w walkę o nowy podział świata”. (7)
I tak się też stało: Niemcy walczyli we Francji, a Stalin „całą swoją potęgą” okupował kolejnych zachodnich sąsiadów ZSRR, prąc ku niemieckim granicom. W tym samym dniu 21 czerwca 1939 roku Trocki dał jeszcze jeden dowód swej niezwykłej przenikliwości. Zapowtedział, że jesienią l939 roku Polska będzie okupowana przez Niemcy, a jesienią 1941 roku Hitler zaatakuje Zwiazek Radziecki. (8)

Skąd mógł to wszystko wiedzieć? Odpowiedzią jest jego biografia. Lew Trocki – współautor komunistycznego przewrotu, twórca Armii Czerwonej, przedstawiciel ZSRR na rokowaniach w Brześciu Litewskim, pierwszy szef radzieckiej dyplomacji i głównodowodzący radzieckich sił zbrojnych – był, wraz z Leninem, uznanym liderem Zwiazku Radzieckiego i przywódcą światowej rewolucji. Kto jak kto, ale Trocki dobrze wiedział czym są komunizm, Armia Czerwona i sam towarzysz Stalin. Jak sam mówił, wszystkie swoje wnioski opierał na powszechnie dostępnych radzieckich publikacjach, w szczególności na wypowiedziach sekretarza Generalnego Kominternu Georgi Dymitrowa. Trocki pierwszy przejrzał grę Statina.

Trocki dostrzegł, że na scenie międzynarodowej Stalin [..] traktuje niemiecki faszyzm czysto instrumentalnie, jak zapalnik wojny, jak lodołamacz, który utoruje mu drogę do rewolucji. To Hitler wykona całą czarną robotę. Niech więc Europa wali się i pęka pod uderzeniami lodołamacza! W 1927 roku Stalin oznajmia, że druga wojna imperialistyczna jest nieunikniona i równie nieunikniony jest udział w tej wojnie Zwiazku Radzieckiego. Ale przebiegły Stalin nie chce sam wszczynać wojny ani zbyt szybko się w nią zaangażować: „Wystąpimy, ale wystąpimy jako ostatni, żeby rzucić decydujący ciężar na szalę, ciężar, który mógłby przeważyć”. (9)

Stalin potrzebuje w Europie kryzysów, wojen, zniszczeń i głodu. To wszystko może dać mu Hitler. Im większych zbrodni dopuszczą się naziści, tym łatwiej będzie Stalinowi pchnąć na kontynent „wyzwoleńczą” Armię Czerwoną. Począwszy od 1927 roku Stalin ze wszystkich sił wspiera rwących się do władzy nazistów (choć publicznie stara się tego nie okazywać). Kiedy obejmą już stery rządów – usilnie popycha ich ku wojnie. Po rozpoczęciu działań wojennych poleca komunistom krajów demokratycznych, by chwilowo przeszli na pozycje pacyfistyczne, demoraliowali zachodnie armie, żądając zaprzestania „imperialistycznej wojny” i sabotowali militarne wysiłki własnych rządów.

19 sierpnia 1939 na posiedzeniu Biura Politycznego Kc WKP(b) powzięto nieodwołalną decyzję realizacji tego planu. Wiadomości o posiedzeniu Politbiura i powziętych tam decyzjach natychmiast zostały przekazane przez francuską agencję prasową HAVAS i opublikowane na łamach zachodniej prasy. W jaki sposób ściśle tajny stenogram Biura Politycznego mógł trafić na Zachód? Możliwa jest następująca hipoteza: któryś – lub kilku – członków partyjnego kierownictwa, przerażonych planami Stalina, postanowiło je pokrzyżować. Z oczywistych powodów nie mogli otwarcie wyrazić swoich obaw. Jedynym sposobem powstrzymania Stalina był sabotaż: ujawnienie światu jego zamiarów. Członkowie Politbiura odpowiedzialni za kontrolowanie armii, przemysłu zbrojeniowego, wywiadu wojskowego, NKWD, propagandy czy Kominternu mogli to wykonać bez większego trudu. Ten scenariusz nie jest aż tak fantastyczny, jak by się mogło wydawać. W l9l7 roku Zinowjew i Kamleniew – wówczas członkowie Biura Politycznego – ogłosili na łamach „burżuazyjnej” prasy zamiary Lenina i Trockiego dotyczące przygotowywanego przewrotu. Nie znamy dziś dróg, którymi tajny stenogram trafił na zachód, niemniej takie kanały istniały.

Stalin zareagował na publikację w sposób zgoła nieoczekiwany. „Prawda” z dnia 30 listopada 1939 roku opublikowała jego obszerne dementi, oto pełny tekst:

O KŁAMLIWYM KOMUNIKACIE AGENCJI HAVAS

Redaktor „Prawdy” zwrócił się do tow. Stalina z pytaniem: co sądzi tow. Stalin o doniesieniu agencji HAVAS na temat „wystąpienia Stalina, jakoby wygłoszonego przez niego na posiedzeniu Politbiura 19 sierpnia”, gdzie cytowano rzekomy pogląd o tym, że „wojna powinna trwać jak najdłużej, by wyczerpać walczące strony”. Tow. Stalin przysłał następującą odpowiedź:

„To doniesienie agencji HAVAS, tak samo jak wiele innych jej doniesień, jest kłamstwem. Nie wiem, rzecz jasna, w którym dokładnie cafe-chantant sfabrykowano to kłamstwo. Ale jakkolwiek kłamaliby panowie z agencji HAVAS, nie mogą zaprzeczyć, że:
a) To nie Niemcy napadły na Francję i Anglię, lecz Francja i Anglia napadły na Niemcy, biorąc na siebie całą odpowiedzialność za obecną wojnę.
b) Po rozpoczęciu działań wojennych Niemcy zwrócili się do Francji i Anglii z pokojowymi propozycjami, a Zwiazek Radziecki otwarcie poparł pokojowe propozycje Niemiec, bowiem uważał, i nadal uważa, że jak najszybsze zakończenie wojny przyniosłoby niewątpliwą ulgę wszystkim krajom
i narodom.
c) Koła rządowe Anglii i Francji brutalnie odrzuciły zarówno pokojowe propozycje Niemiec, jak również podejmowane przez Zwiazek Radziecki próby możliwie najszybszego zakończenia wojny.

Oto fakty. Co mogą przeciwstawić faktom kawiarniani politykierzy z agencji HAVAS?”.

W Związku Radzieckim opublikowano trzynaście tomów dzieł Stalina. Wśród rozlicznych „prac” znalazły się również jego przemówienia na zamkniętych naradach KC. Już w 1927 roku Stalin wygłaszał pogląd, że w razie wojny należy zachować neutralność, aż „zwaśnione strony wyniszczą się wzajemnie w walce, której nie będą w stanie podołać”. Ta myśl powraca w kolejnych przemówieniach Stalina, przekonanego, Że gdyby doszło do wojny w Europie, Zwiazek Radziecki nieuchronnie będzie jej uczestnikiem, ale przystąpi do niej jako ostatni, z rezerwą świeżych sił, by wziąć udział w wielkim finale gry przeciw wszystkim. W 1939 roku dziennikarze z HAVAS nie mieli dostępu do tych dokumentów. Publikacja „Dzieł” jest potwierdzeniem a posteriori rzetelności ich relacji.

Cztery dni po posiedzeniu Biura Politycznego na Kremlu podpisano pakt Ribbentrop-Mołotow – szczytowe osiągnięcie w dziejach radzieckiej dyplomacji i najbardziej błyskotliwe zwycięstwo Stalina w całej jego niezwykłej karierze. Po podpisaniu dokumentu Stalin był strasznie podekscytowany: „Oszukałem go, oszukałem Hitlera!”. (10)

Z kart historii już wiemy że „półtora tygodnia po podpisaniu paktu Hitler toczył wojnę na dwa fronty, a Niemcy od początku znalazły się na przegranej pozycji. Innymi słoWy, 23 sierpnia 1939 roku, w dniu podpisania paktu o nieagresji, Stalin wygrał II wojnę światową – jeszcze zanim Hitler do niej przystąpił”.

Uważa się, że Stalin zwyciężył tylko dzięki pomocy i współdziałaniu Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. To prawda, na tym polegał jego geniusz, że on, zdeklarowany wróg Zachodu, potrafił wykorzystać aliantów dla obrony i umocnienia swej dyktatury.

Tylko jeden kraj może wyjść zwycięsko z generalnego konfliktu : Związek Radziecki.
A. Hitler (11)

Doga Niemiec

Jeśli mamy więcej niż dwa zbiegi okoliczności, to nie są one dziełem przypadku.
kontradm. Walerij Pietrowicz Kalinin, p.o. rezydenta GRU w Genewie

Od listopada 1918 roku radzieccy komuniści [..] nielokrotnie podejmowali próby wzniecenia wojny i rewolucji. Mieli zamiar doprowadzić do tego na Bałkanach (tzw bałkańska rewolucja), a z tego rejonu, wedle słów Trockiego, prosta droga prowadziła do portów Francjl i Wielkiej Brytanii.

Próbowano też zamachu na bułgarskiego cara Borysa, który cudem ocalał. „Bułgarska rewolucja powinna była stać się wstępem do rewolucji niemieckiej.” Były teŻ próby rozpoczęcia rewolucji w Ameryce Południowej, w Chinach, w Indiach. Głównym celem pozostawały jednak Niemcy. Jedna z kilku prób zagarnięcia władzy w Niemczech [..] miała ona miejsce jesienią 1923 roku. Borys Bażanow tak opisuje to wydarzenie: „W końcu września odbyło się nadzwyczajne posiedzenie Biura Politycznego, do tego stopnia tajne, że uczestniczyli w nim wyłącznie członkowie Biura i ja. Nie dopuszczono nikogo z członków KC. Zostało zwołane dla ustalenia daty przewrotu w Niemczech. Wyznaczono go na 9 listopada 1923 roku”. (12)

Plan był prosty: 7 listopada przypada rocznica Zagarnięcia władzy przez komunistów w Rosji, a więc niemieccy robotnicy zorganizują manifestację solidarności, przygotowane zaś w Moskwie grupy prowokatorów OGPUB i radzieckiego wywiadu wojskowego pod dowództwem Unszlichta wywołają konflikty z policją żeby spowodować krwawe starcia i represje, wzmóc nastroje niezadowolenia wśród robotników. Na dzień 7 listopada zaplanowano manifestacje i zamieszki, które nazajutrz miały się przekształcić w walki uliczne. W nocy z 8 na 9 listopada oddziały Unszlichta miały zająć ważniejsze budynki państwowe, wyrażając w ten sposób spontaniczną reakcję mas na bestialskie zachowanie policji. Scenariusz prosty, ale pewny. Według niego właśnie dokonała się Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa. Według niego odniosły zwycięstwo „rewolucje proletariackie” w Estonii, na Łotwie i Litwie zarówno w l918 jak i w l940 roku. Posługując się tym scenariuszem, komuniści dochodzili do władzy w wielu krajach po drugiej wojnie światowej: powszechne niezadowolenie, spontaniczne wystąpienia ludu pracującego – i niewielkie grupki zręcznych, profesjonalnych prowokatorów. (13)

Do listopadowych manifestacji 1923 roku wykorzystano wszystkie lewicowe siły w Niemczech. W tym czasie Niemiecka Partia Robotrricza nosiła już nową nazwę. Przekształciła się w Narodowosocjalistyczną Niemiecką Partię Robotniczą – w skrócie NSDAP – i miała nowego przywódcę: Adolfa Htlera.
Hitler także postanowił przejąć władzę, i to w tym samym momencie, który wyznaczono w Moskwie. Czy otrzymał stamtąd jakieś instrukcje? (Dziś tego nie wiemy,) [..] należy jednak pamiętać, że Hitler był socjalistą. Jeśliby z okładki zniknęło nazwisko autora i nazwa partii, pod ekonomicznym programem partii Hitlera z dumą mogiliby się podpisać Marks, Engels, Lenin, Stalin, Mao, Castro, Chruszczow, Breżniew i wielu innych.

Jeśli chodzi o przekrój społeczny, partia Lenina i partia Hitlera to siostry bliźniaczki.

Nieudana rewolucja Hitlera dziwnie przypomina nieudaną rewolucję komunistyczną. Podobieństw jest sporo, i to niezwykle wyraźnych. Datę wybuchu ustalono w Moskwie i trzymano w wielkiej tajemnicy. Hitler jednak zdecydował się przeprowadzić swoją rewolucję tego samego dnia, pod tym samym czerwonym sztandarem i tymi samymi hasłami uwłaszczenia dochodów nie pochodzących z pracy, nacjonalizacji koncernów, konfiskaty majątków zbitych na wojnie. Taktyka narodowych socjalistów była w pełni zgodna z tym, co Moskwa zleciła swojej agenturze: zorganizować manifestację pomimo zakazu, śmiało iść naprzeciw policji, doprowadzić do konfrontacji, opanować obiekty rządowe. A więc te same cele, metody, miejsce i czas – z dokładnością do godzin i minut.

Hitler, zwłaszcza, po listopadzie 1923 roku, uważał, że do władzy należy dojść wyłącznie legalną drogą czyli poprzez wybory. Cała rzecz polegała na tym, by zdobyć bezwględną większość głosów w wyborach, co jednak się nie udało w 1932 roku.
Oto układ sił politycznych w Niemczech pod koniec 1932 roku:
hitlerowcy 11,8 mln głosów;
socjaldemokraci 8,1 mln głosów;
komuniści 5,8 mln głosów.

(Po wyborach), w końcu 1932 roku, Adolf Hitler politycznie był człowiekiem skończonym. Wciąż jeszcze pozostawał najpopularniejszym politykiem Niemiec, ale partia tkwiła po uszy w długach, absolutnie niewypłacalna. Niemiecki narodowy socjalizm był skazany na zagładę. Hitlera mógł uratować jedynie cud. Ale cuda się nie zdarzają.
Uratował Hitlera towarzysz Stalin.

Towarzysz Stalin nie tylko uratował Hitlera, ale na dobrą sprawę wręczył mu klucze do władzy. Demokracja ma to do siebie, że w decydujących, zwrotnych momentach historii główmą rolę odgrywają mniejszości. Taka właśnie sytuacja ukształtowała się w Niemczech pod koniec 1932 roku: hitlerowcy, jak pamiętamy, mieli największą liczbę zwolenników, socjaldemokraci zajmowali drugie miejsce w sondażach, komuniści – trzecie. Ani jednak pierwsi, ani drudzy, a już zwłaszcza trzeci, nie mogli dojść do władzy. A zatem losy Niemiec, Europy i całego świata zależały teraz od działania mniejszości, czyli niemieckich komunistów. Jeśli komuniści podtrzymaliby socjaldemokratów, hitleryzm upadłby i nigdy więcej się nie podniósł. Gdyby zaś wsparli hitlerowców, runęłaby socjaldemokracja. Poniósłszy porażkę w wyborach, Hitler ucieknie z kraju albo strzeli sobie w łeb, a jeśli nie – znajdzie się w więzieniu za niezapłacenie wielomilionowych długów.

A zatem wejście w koalicję z socjaldemokratami oznaczało dla komunistów (i dla całego świata) upadek hitleryzmu. Wówczas komuniści automatycznie z trzeciego miejsca podnieśliby się na drugie, dzieląc władzę z socjaldemokracją, która przesunęłaby się na pierwsze miejsce w układzie sił policznych. Jeśli (natomiast) niemieccy komuniści wesprą Hitlera, będzie to oznaczało śmierć socjaldemokracji i samobójstwo niemieckiego komunizmu.

Pytanie: co powinien był uczymić towarzysz Stalin w dramatycznej sytuacji, jaka powstała w początkach 1933 roku?
Odpowiedź: absolutnie nic.

Wówczas Hitler by przegrał i nie byłoby żadnej Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Panowałby pokój. A my nie opłakiwalibyśmy milionów poległych. (14)

Ale towarzyszowi Stalinowi wojna była potrzebna. Dlatego też nakazał komunistom nie tworzyć wspólnego bloku z socjaldemokratami. Mało tego – strajk w Prusach Wschodnich, gdzie trzeba było pognębić socjaldemokratów, przebiegał pod wspólnym czerwonym sztandarem, na którym w swastykę wkomponowany był sierp i młot. Teraz oczywiście komuniści nie widzą „możliwości ani potrzeby” o tym opowiadać. W wyniku wyborów socjaldemokratom i komunistom przypadło łącznie 49% głosów. Razem stanowiliby siłę, osobno byli słabi. Ani jedni, ani drudzy nie zdobyli 43% głosów. Miał je Hitler. Zwyciężył w wyborach. A jego długi spisano na straty. Tutaj właśnie należy szukać źródeł drugiej wojny światowej.

Pierwsze hitlerowskie obozy koncentracyjne zostały przeznaczone dla homoseksualistów i socjaldemokratów. O komunistach Adolf Hitler także nie zapomniał. Działacze komunistyczni niższego szczebla szybko przekształcili się w narodowych socjalistów – cóż, różnica niewielka. A „góra”, poczynając od towarzysza Thalmanna, znalazła się za kratkami.

[..] próby wykorzystania Hitlera i jego partii w celu destabilizacji sytuacji politycznej w Niemczech radzieccy komuniści podejmowali na długo przed dojściem póżniejszego Führera do władzy. Ale nawet gdyby usiłowania jednoczesnego przejęcia władzy tłumaczyć szeregiem niemożliwych do objaśnienia koincydencji, to licznych prób „rozniecenia pożarów” przez radzieckich komunistów w celu wywołania drugiej wojny światowej żadnymi przypadkami wyjaśnić się nie da. Taka już była natura komunistycznych działań. Pierwszą próbę rozpoczęcia drugiej wojny światowej rosyjscy komuniści podjęli 13 listopada 1918 roku, czyli dwa dni po zakończeniu pierwszej…

PS.
2 czerwca 1941 r., Moskwa, dla narkoma NKWD L.P.Berii
z opracowań analitycznych NKWD
Wg. danych na maj 1941 roku – nie wzrosło zapotrzebowanie na skóry baranie (na kożuchy i kurtki oficerskie) i na smary techniczne. Nie są gromadzone zapasy niezbędne do prowadzenia walki w warunkach zimowych. Co w całości świadczy o braku gotowości wojsk niemieckich do prowadzenia działań na kierunku wschodnim.
Ударная сила: Сокрушительный резерв

——————-

Sowiecka historia - The Soviet Story 2008 Lektor PL (360p).mp4_snapshot_00.17.45_[2015.04.08_17.54.43]

Sowiecka historia - The Soviet Story 2008 Lektor PL (360p).mp4_snapshot_00.17.55_[2015.04.08_17.55.46]

Sowiecka historia - The Soviet Story 2008 Lektor PL (360p).mp4_snapshot_00.18.00_[2015.04.08_17.56.03]

Sowiecka historia - The Soviet Story 2008 Lektor PL (360p).mp4_snapshot_00.18.07_[2015.04.08_17.56.26]

Sowiecka historia - The Soviet Story 2008 Lektor PL (360p).mp4_snapshot_00.18.14_[2015.04.08_17.56.49]

Sowiecka historia - The Soviet Story 2008 Lektor PL (360p).mp4_snapshot_00.18.24_[2015.04.08_17.57.22]

——————-

Tekst przemówienia Józefa Stalina na posiedzeniu Biura Politycznego KC WKP(b) 19 sierpnia 1939 roku

Kwestia pokoju albo wojny wchodzi w krytyczną dla nas fazę. Jeżeli zawrzemy układ o wzajemnej pomocy z Francją i Wielką Brytanią, Niemcy zrezygnują z Polski i zaczną szukać modus vivendi z państwami zachodnimi. Wojnie się zapobiegnie, ale w przyszłości wydarzenia mogą przyjąć obrót niebezpieczny dla ZSRR. Jeżeli przyjmiemy propozycję Niemiec i zawrzemy z nimi pakt o nieagresji, Niemcy, oczywiście, napadną na Polskę, a wtedy przystąpienie do tej wojny Francji i Anglii będzie nieuniknione. Europę Zachodnią ogarną poważne niepokoje i zamieszki. W tych warunkach będziemy mieli duże szanse pozostania na uboczu konfliktu i przystąpienia do wojny w dogodnym dla nas momencie.

Doświadczenie ostatnich dwudziestu lat wskazuje, że w okresie pokoju niemożliwy jest w Europie ruch komunistyczny na tyle silny, by partia bolszewicka mogła zagarnąć władzę. Dyktatura tej partii jest możliwa jedynie jako rezultat wielkiej wojny. Dokonamy własnego wyboru; jest to jasne.

Powinniśmy przyjąć propozycję Niemiec i uprzejmie odesłać do domu misję francuską. Pierwszą korzyścią, jaką odniesiemy, będzie zniszczenie Polski aż po przedpola Warszawy, włącznie z ukraińską Galicją. Niemcy pozostawiają nam całkowitą swobodę działania w krajach bałtyckich i nie sprzeciwiają się powrotowi w granice Zwiąku Radzieckiego Besarabii. Gotowe są odstąpić nam jako strefę wpływów Rumunię, Bułgarię i Węgry. Otwarty pozostaje problem Jugosławii…

Jednocześnie jednak powinniśmy przewidzieć następstwa, wynikające zarówno z ewentualnej klęski Niemiec, jak i z ich ewentualnego zwycięstwa. W wypadku klęski nieuchronnie nastąpi sowietyzacja Niemiec i zostanie utworzony rząd komunistyczny. Nie wolno nam zapominać, że zsowietyzowane Niemcy znajdą się w wielkim niebezpieczeństwie, jeśli owa sowietyzacja będzie następstwem klęski Niemiec w krótkotrwałej wojnie, Anglia i Francja będą jeszcze wystarczająco silne, by opanować Berlin i unicestwić zsowietyzowane Niemcy. A my nie będziemy w stanie przyjść z pomocą naszym bolszewickim towarzyszom w Niemczech.

Tak więc, nasze zadanie polega na tym, by Niemcy były w stanie prowadzić wojnę jak najdłużej, po to, by Anglia i Francja, zmęczone i wyniszczone, nie mogły pokonać zsowietyzowanych Niemiec. ZSRR, zachowując stanowisko neutralne i oczekując na sprzyjający moment, będzie udzielać pomocy obecnym Niemcom, zaopatrując je w surowce i produkty. Rozumie się jednak samo przez się, że nasza pomoc nie powinna przekraczać określonych rozmiarów, mogłoby to bowiem zachwiać naszą ekonomiką i osłabić potęgę naszej armii. Jednocześnie musimy prowadzić aktywną propagandę komunistyczną, zwłaszcza w bloku angielsko-francuskim, a przede wszystkim we Francji. Powinniśmy być przygotowani na to, że w tym kraju w okresie wojny partia będzie zmuszona odstąpić od działalności legalnej i zejść do podziemia. Wiemy, że ta robota będzie wymagać wielu ofiar ale nasi francuscy towarzysze nie będą się wahać. Ich zadaniem powinna być przede wszystkim demoralizacja i rozkład armii oraz policji. Jeśli te wstępne zadania zostaną wykonane należycie, bezpieczeństwo radzieckich Niemiec będzie zapewnione, a to z kolei ułatwi sowietyzację Francji. Aby te plany mogły zostać zrealizowane, konieczne jest, by wojna trwała jak najdłużej, i właśnie na to powinny być skierowane wszystkie siły, którymi dysponujemy w Europie Zachodniej i na Bałkanach.

Rozpatrzmy teraz drugą ewentualność, to jest zwycięstwo Niemiec. Niektórzy są zdania, Że taka możliwość stanowi dla nas poważne zagrożenie. Jest w tej opinii jakaś cząstka prawdy, ale byłoby błędem sądzić, że owo zagrożenie będzie tak bliskie i tak wielkie, jak niektórzy je sobie wyobrażają.

Jeżeli Niemcy odniosą zwycięstwo, wyjdą z wojny zbyt wyniszczone, by rozpocząć konflikt zbrojny z ZSRR, w każdej fazie w ciągu najbliższych dziesięciu lat. Główną troską Niemiec będzie pilna obserwacja pokonanych Anglii i Francji, aby zapobiec ich odrodzeniu. Z drugiej strony, zwycięskie Niemcy wejdą w posiadanie olbrzymich terytoriów i przez wiele dziesięcioleci będą zajęte ich „eksploatacją” i zaprowadzaniem tam niemieckich porządków. Jest rzeczą oczywistą, że Niemcy będą zbyt zajęte gdzie indziej, aby się zwrócić przeciwko nam. Jeszcze jedno będzie działać na rzecz naszego bezpieczeństwa. W pokonanej Francji Komunistyczna Partia Francji zawsze będzie bardzo silna. Rewolucja komunistyczna nadejdzie nieuchronnie, a my będziemy mogli wykorzystać tę okoliczność, by przyjść z pomocą Francji i uczynić ją naszym sojusznikiem. Później wszystkie narody, które trafią pod „pieczę” zwycięskich Niemiec, również staną się naszymi sojusznikami. Otworzą się przed nami rozległe perspektywy szerzenia Rewolucji Światowej.

Towarzysze! W interesie ZSRR – ojczyzny Mas Pracujących, jest, by wojna wybuchła pomiędzy Rzeszą i kapitalistycznym blokiem angielsko-francuskim.

Należy zrobić wszystko, żeby ta wojna ciągnęła się jak najdłużej, po to, by obie strony nawzajem się wyniszczyły. Właśnie dlatego powinniśmy się zgodzić na zawarcie zaproponowanego przez Niemcy paktu i pracować nad tym, by ta wojna, gdy już zostanie wypowiedziana, trwała jak tylko można najdłużej. Trzeba będzie wzmóc działalność propagandową w krajach walczących po to, byśmy byli gotowi w momencie, gdy wojna się skończy…

Tekst odnaleziony przez T. Buszujewą w zasobach tajnych zbiorów zdobycznych byłego Archiwum Zbiorów Specjalnych ZSRR – Rosyjskie Centrum Gromadzenia Dokumentacji i Badań Historii Najnowszej (RCChIDNI): zespół 7, rejestr 1, teka 1223

Przypisy
(1) Suworow, Wiktor – „Lodołamacz” t. 1,2,3 jako podstawowy materiał źródłowy
(2) Stalin, J. – „Dzieła”, Warszawa l949-l951, t. 6, s. 269.
(3) Stalin, J. op. cit., t.10, s.248.
(4) Przemówienie na połączonym Plenum KC i cKK, tw: Stalin, op.cit., t.10, s.56.
(5) „Biulietień opozicji” nr 52-53, Paryż, pażdziernik 1936
(6) Ibid., nr 71, listopad 1938
(7) Ibid., nr 79-80, czerwiec 1939
(8) lbid.
(9) Stalin, J. op. cit., t.7, s.24.
(10) Chruszczow, N., „Wspomnienia”, Krąg, Warszawa 1984, s. 14
(11) Rozmowa z Lordem Halifaxem, Obersalzburg, 19 listopada 1937
(12) Bażanow, B., „Byłem sekretarzem Stalina”, „Krytyka” Warszawa 1985, s. 43
(13) Taki sam scenariusz zastosowały agendy rządu USA w kolorowych rewolucjach w płn. Afryce oraz na Ukrainie.
(14) tako rzecze teoria, nie uwzględniająca potrzeb systemu komunistycznego czyli .. parcia do wojny

Stalin i Hitler – przegrana wojna (cz.2) – Sprzątanie
https://dymilustra.wordpress.com/2015/04/03/stalin-i-hitler-przegrana-wojna-cz-2-sprzatanie/
Stalin i Hitler – przegrana wojna (cz.3) – Współpraca
https://dymilustra.wordpress.com/2015/04/08/stalin-i-hitler-przegrana-wojna-cz-3-wspolpraca/

———————————————–

Propaganda historyczna Kremla

Próby dotarcia do prawdy historycznej spotkały się ze zdecydowaną odpowiedzią Kremla, który zaangażował się w obronę sowieckch kłamstw. Drzwi archiwów, uchylone na początku lat 90. XX w., szczelnie zamknięto. Posunięto się nawet do fałszowania historycznych źródeł (dokumentów, wspomnień). Wydano miliardy rubli na pseudobadania, które miały być uzasadnieniem propagandy historycznej.

Wysiłki te przyniosły jeden efekt. Suworow jest w dzisiejszej Rosji odsądzany od czci i wiary zarówno przez władzę, jak i opozycję; zarówno przez przeciwników, jak i –to największy paradoks- zwolenników jego tez. Pomimo to powstaje coraz więcej prac, które spełniają wymogi naukowości (co nie jest wcale częste także we współczesnej rosyjskiej historiografii) i obalają sowieckie mity.

Jedną z nich jest wydana w 2008 r. książka Michaiła Mieltiuchowa „Stracona szansa Stalina. Bitwa o Europę 1939-41” (Upuszczionnyj szans Stalina. Schwatka za Jewropu 1939-1941”). Autor ten najpierw w przedmowie uroczyście odciął się od Suworowa, aby następnie w stricte naukowym wywodzie potwierdzić jego najważniejsze tezy.

Mieltiuchow zwrócił przede wszystkim uwagę na militarną przewagę Sowietów. W zestawieniu sił obu stron z czerwcu 1941 pokazał, że Rosjanie dysponowali 303 dywizjami, 26 tys. czołgów i 24,5 tys. samolotów, natomiast Niemcy – 209 dywizjami, 6 tys. czołgów i prawie 7 tys. samolotów. Na dodatek przewaga ta nie miała tylko charakteru ilościowego. W wielu rodzajach broni Sowieci górowali jakością (dotyczyło to m. in. broni pancernej). Poza tym niemieckie siły zbrojne były zaangażowane w całej Europie i Afryce Północnej, natomiast Stalin mógł rzucić na Zachód zdecydowaną większość swoich wojsk. Jeśli porównać siły wystawione na froncie niemiecko-rosyjskim, to przewaga Sowietów w liczbie dywizji i stanów osobowych była dwukrotna, czołgów – ośmiokrotna, a samolotów – czterokrotna.

Dostępne obecnie źródła wskazują, że całkowita koncentracja i rozwinięcie Armii Czerwonej na zachodnim teatrze działań wojennych winno być zakończone około 15 lipca 1941 r., dlatego też data ta może być dolną granicą w poszukiwaniu dokładnej odpowiedzi na pytanie o termin przygotowywanej sowieckiej napaści na Niemcy.
Michaił Mieltiuchow

Meltiuchow obalił koronne argumenty Kremla. Zwrócił uwagę, że w końcu 1939 roku Armia Czerwona opracowywała plany ataku na III Rzeszę, że w latach 1939-41 trwała jej tajna mobilizacja, że od marca 1941 r. cały rosyjski przemysł przestawiony został na pracę w trybie wojennym. Jego najważniejsza hipoteza brzmi: „Dostępne obecnie źródła wskazują, że całkowita koncentracja i rozwinięcie Armii Czerwonej na zachodnim teatrze działań wojennych winno być zakończone około 15 lipca 1941 r., dlatego też data ta może być dolną granicą w poszukiwaniu dokładnej odpowiedzi na pytanie o termin przygotowywanej sowieckiej napaści na Niemcy.”

Prace takich rosyjskich historyków, jak Mieltiuchow, dowodzą, że rosyjsko-sowiecka propaganda historyczna nt. II wojny światowej na dłuższą metę nie może być skuteczna. Ma to ogromne znaczenie dla takich krajów jak Polska, która nie prowadzi konsekwentnej polityki historycznej. Gdy prawda o sowieckich planach podboju świata zapanuje w naukowym dyskursie, antypolska propaganda historyczna Moskwy przestanie znajdować szeroki oddźwięk. Trudniejsze będzie powtarzanie bzdur, że Piłsudski z Hitlerem mieli napaść na Sowiety, że rozbiór Polski służył lepszemu przygotowaniu ZSRS do obrony przed III Rzeszą, że zbrodnia katyńska była zemstą za rok 1920 lub że dokonali jej Niemcy itd.

Rzecz w tym, że prawda o planach zbrojnego podboju świata przez Sowietów zdejmuje z nas odium spreparowanego na Kremlu kłamstwa o współwinie za wybuch II wojny światowej.

http://wiadomosci.onet.pl/swiat/dzien-zwyciestwa-czyli-70-rocznica-obchodow-najwiekszej-sowieckiej-kleski/d5z4lv

———————————————–

Nowa książka polsko-niemieckiego historyka Bogdana Musiała pt. „Pole walki: Niemcy. Plany wojenne Stalina wobec Zachodu” to kolejny głos w dyskusji dotyczącej roli ZSRR w początkowym etapie drugiej wojny światowej. Na
podstawie wielu do niedawna tajnych dokumentów z archiwów moskiewskich opisano w niej przygotowania Związku Sowieckiego do aneksji Europy.

Wbrew tytułowi, Autor nie zanalizował poszczególnych wojskowych planów zajęcia Niemiec – których od jesieni 1939 r. do lata 1941 r. sztab generalny Armii Czerwonej opracował co najmniej pięć4 – lecz konkretne przedsięwzięcia
w sferze przemysłu i uzbrojenia armii oraz decyzje polityczne lat dwudziestych i trzydziestych.

W pracy przytoczono protokoły narad Biura Politycznego KC partii komunistycznej i wyższych instancji wojskowych – projekty i dyskusje dotyczące tego, jak rozniecać pożar w Europie, jak przygotować się do „wielkiego wyzwoleńczego marszu na zachód”, kogo zaatakować w pierwszej kolejności, a kogo w drugiej. W każdym przypadku, zarówno dla fanatycznych bolszewików, germanofilów generacji leninowskiej, jak i dla cynicznych realistów stalinowców, zawsze głównym celem pozostawały Niemcy – najbardziej zaludniony i rozwinięty przemysłowo kraj Europy. Jego aneksja powinna była zapewnić komunistom strategiczną przewagę na kontynencie i drogę do dalszych nieograniczonych podbojów.

Lecz na drodze do Niemiec, wstrząsanych przez wystąpienia radykałów – to lewicowych, to znów prawicowych – leżała Polska, z którą w 1920 r. Rosja bolszewicka prowadziła wojnę. Dotychczas w historiografi i wschodnioeuropejskiej
wskazywano na inicjatywę Polski w tym konfl ikcie. Jednak w pracy Musiała zostały przytoczone udokumentowane, przekonujące dowody na to, że Józef Piłsudski dzięki agenturalnym i technicznym operacjom wywiadu dowiedział
się o ataku przygotowywanym przez Armię Czerwoną i zastosował uderzenie prewencyjne (s. 37).

http://cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.desklight-029e3531-0e2e-4cae-af55-6fff6f8f7dc5/c/437-443_Gogun.pdf

———————————————–

Do 1927 roku bolszewicy nazywali Rewolucję Październikową – przewrotem, a święto tejże rewolucji aż do 1936 roku nazywano Pierwszym Dniem Światowej Rewolucji…

Reklamy